สวน.ความคิด

อัตลักษณ์เคยเป็นทรัพย์สินอย่างหนึ่งที่ไหลเวียนในระบบเศรษฐกิจ เรามองไม่เห็นอัตลักษณ์ แต่เราก็แลกเปลี่ยนไปมาโดยไม่รู้ตัวผ่านกระบวนการซื้อ/กิน เช่นเราอยากได้��าพลักษณ์เป็นคนน่าเชื่อถือ เราทำได้ด้วยการซื้อเสื้อแขนยาว ไทด์ รองเท้าหนังมาใส่ อยากได้��าพลักษณ์เป็นคนที่คงแก่เรียนก็ซื้อหนังสือ แล้วถือเดินไปเดินมา อัตลักษณ์ในกระบวนการบริโ��คจึงเป็นของที่แลกเปลี่ยนไหลเวียนในระบบเศรษฐกิจ เป็นสิ่งที่ช่วยสร้างความหมายใหม่ให้แก่การบริโ��คที่นอกเหนือไปจากการซื้อสินค้าเพื่อใช้งาน แต่ข้าพเจ้ามองว่าเรื่องเหล่านี้กำลังจะผ่านไปแล้ว ต่อไปนี้อัตลักษณ์จะหลุดออกไปจากวงจรเศรษฐกิจ อัตลักษณ์จะได้มาโดยไม่ต้องอาศัยการแลกเปลี่ยนทางเศรษฐกิจ ปรากฎการณ์ที่สนับสนุนข้ออ้างข้างต้น คือการอุบัติของความนิยมในการทำ Quiz ใน Facebook Quiz เหล่านี้หลากหลายในเนื้อหาไม่ว่าจะเป็นคำถามที่ช่วยให้ค้นพบลักษณะนิสัยของตัวเองผ่านทฤษฎีเอนเนียแกรม, ความรอบรู้ในเรื่องคณะที่เรียน โรงเรียนที่อยู่, ตลอดจนค้นพบว่าตนเองเป็นใคร/อะไร เช่น เป็นหมีควาย เป็นคนนั่งรอหน้าห้องส้วมในผับ เป็นผีในบ้านทรายทอง เป็นต้น หลายคำถามแม้จะชัดเจนอยู่แล้วว่าคงไม่บอกอะไรมากเกี่ยวกับผู้ทำ แต่ก็ยังไม่วายที่จะมีคนนึกสนุกทยอยเข้าไปตอบคำถามเพื่อจะได้รู้ว่าตัวเองคืออะไร เป็นใคร หรือควรเป็นอะไร พฤติการณ์ที่มนุษย์ได้หยั่งรู้ตัวเองว่าเป็นใคร มีคุณสมบัติอย่างไร เป็นสิ่งที่ทำให้รู้สึกเล็กๆ ถึงการครอบครองอัตลักษณ์บางอย่างอยู่ ซึ่งแน่นอนว่าหากเป็นสมัยก่อนแล้ว กระบวนการเช่นนี้จะเกิดไม่ได้ถ้าไม่มีการซื้อแลกมันมา Quiz ทำให้คนผละจากกระบวนการซื้อ มาเป็นกระบวนการกดเลือกคำตอบบนหน้าจอคอมพิวเตอร์และเผยแพร่ผลการทดสอบให้ผองเพื่อนได้รับทราบซึ่งกระบวนการทั้งหมดไม่ต้องเสียเงินเลยแม้แต่บาทเดียว (ไม่นับรวมการเสียค่าไฟ และเวลา ซึ่งเป้นการสูญเสียทางอ้อม) แต่บริโ��คนิยมยังไม่หายไปไหน มันแค่ดำรงอยู่ในรูปแบบที่การซื้อ การใช้เงิน มีความสำคัญน้อยลงเท่านั้น ผู้คนกลับแสวงหาอัตลักษณ์ผ่านช่องทางที่ไม่ใช้เงินตรา ซึ่งนอกจากการทำควิซแล้ว การแกล้งเขียนชื่อหนังสือที่ตนเองไม่ได้อ่านลงไปใน profile หรือใส่ชื่อวงดนตรีที่ตนเองชอบและเคยฟังผ่านการดาวน์โหลดฟรี หรือการขอเป็น [...]

Categories: Facts/Ideas

Tagged: popular culture