ใกล้ปีใหม่และใกล้จะสอบแล้ว ก็ย่อมถึงฤดูแห่งการว่างเว้นจากการอัพบลอก แต่ก่อนที่ข้าพเจ้าจะไปอ่านหนังสือ ขอนำเสนอความคิดที่น้ำเน่าที่สุดเท่าที่เคยโพสลงเวบนี้มา ส่วน 1 เป็นปัญหาเกี่ยวกับ เสรีาพ กับ ความรัก การมีความรักได้ จำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องมีเสรีาพ ไม่ว่าจะเป็นเสรีาพในการเดินทาง ในการแสดงออก ฯลฯ แต่เมื่อมีความรักแล้ว เรามักมีเสรีาพน้อยลง เช่น จากที่เคยเดินทางไปไหนก็ได้ ก็กลายเป็นว่าต้องเดินทางเฉพาะที่แฟนอยากไป การแสดงออกก็ถูกจำกัดไปหมด เป็นต้น แต่เราจะให้คุณค่ากับอะไรมากกว่ากันระหว่าง มีความรัก กับ มีเสรีาพ? John Stuart Mill ชี้ว่าปัจเจกชนจะพัฒนาคุณาพชีวิตของตัวเองได้ต่อเมื่อมีสิทธิเสรีาพสูงสุด รัฐไม่แทรกแซง แต่ Mill กลับไม่ชี้ว่าถ้าแฟนแทรกแซงแทนรัฐ จะทำได้หรือไม่ แล้วจะเป็นประโยชน์ต่อปัจเจกชนแค่ไหน? แต่ถ้าถือตามความคิดของนักอัตถิาวะนิยม ก็จะเน้นย้ำถึงการมีสิทธิที่จะเลือกได้ เพราะชีวิตล้วนคือการเลือกทั้งนั้น นั่นหมายความว่าถ้าเขาเหล่านั้นเลือกที่จะมีความรัก ความรักนั้นก็ไม่ใช่เครื่องพันธนาการผูกรัดชีวิตของใคร แต่ละคนอยากไปไหนก็ได้ ไม่มีใครบังคับใคร หรือท้ายที่สุดจะไปหาแฟนใหม่ก็ได้ ไม่ว่ากัน ข้าพเจ้าก็มีความเห็นคล้อยตามนักอัตถิาวะนิยม แต่ความจริงข้าพเจ้าคิดเช่นนี้มาก่อนหน้าจะมาทำความรู้จักกับความคิดพรรค์นั้นแล้ว ข้าพเจ้าคิดว่าเพลงไทย หนังไทย ค่อนข้างให้าพความรักที่ผิดเพี้ยนไป ทำนองว่ารักคือความสุข คือการที่ต้องเทคแคร์ตลอดเวลา เดินไปไหนมาไหนด้วย รักเดียวใจเดียว การเลิกรักกันเป็นเรื่องยิ่งใหญ่ [...]
Categories: Philosophy