ผู้เขียนกำลังไม่แน่ใจ ว่าบนโลกนี้มี โต๊ะ เตียง เก้าอี้ คอมพิวเตอร์ ฯลฯ ความรัก ความชัง ฯลฯ แสง ความร้อน ความมืด ฯลฯ หรือแม้แต่ตัวตนของเราหรือไม่ หมายถึงว่า มันมีสิ่งเหล่านี้อยู่ “จริงๆ” หรือไม่บนโลกใบนี้ จาค ลากอง นักจิตวิเคราะห์ชาวฝรั่งเศสแสดงความเห็นว่า แท้จริงแล้วความเป็นมนุษย์เป็นสิ่งที่ได้มาายหลังการเรียนรู้าษา นั้นหมายความว่ามนุษย์ไม่ได้เกิดขึ้นพร้อมกับการเกิดของทารก เมื่อทารกเกิดมา ตนจะไม่รู้จักตนในฐานะมนุษย์ที่มีเลือดมีเนื้อ มีความคิดมนุษย์เป็นศูนย์กลางของโลก เด็กทารกที่เพิ่งคลอดแท้จริงคงคิดว่าตนไม่ต่างอะไรกับอุรังอุตัง มดตะนอย จนต่อมาทารกก็พบตนเองในกระจกสะท้อนตัวของตนเอง เริ่มเรียนรู้คำว่า “ฉัน” และเรียนรู้อีกว่า มี “เธอ” “เขา” “แก” “มึง” ซึ่งเหล่านี้แทนคนที่ไม่ใช่ตัวเขา ปัจเจกชนในฐานะ “ฉัน” จึงเริ่มขึ้นแต่นั้นเป็นต้นมา ทารกเกิดมาในโลกที่มีาษาบ่งบอกเพศแค่สองอย่างเท่านั้น คือ ชาย และ หญิง นอกนั้นเป็นคำที่อ้างอิงความเข้มข้นของความเป็นชายและหญิง ในระดับแตกต่างกันไป แต่ที่แน่ๆ คือทารกไม่มีสิทธิ์เป็นอะไรที่นอกจากสองเพศนี้ จึงกล่าวได้ว่าเรื่องความเป็นตัวตน ก็มีาษาของสังคมหยิบยื่นใส่ในตัวเรา เรื่องเพศ ก็มีาษาของสังคมหยิบยื่นให้เราเป็น [...]
Categories: Structuralism/Post-Structuralism
Tagged: lacanian, poststructuralism, psychoanalysis