“ท่านจะทำมากเพียงใดเพื่อป้องกันาวะโลกร้อน” คำถามนี่ในแง่หนึ่ง เป็นคำถามเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์กายาพธรรมดา แต่อีกด้านหนึ่ง นี่คือคำถามทางปรัชญาอย่างแท้จริง หากตอบว่า จะทำมากที่สุดเท่าที่ทำได้ แต่เมื่อถูกถามว่าจากสามย่านไปพารากอนจะเดินทางด้วยวิธีใด โดยมีเงื่อนไขว่า ท่านมีสุขาพแข็งแรงดี สามารถเดินไปพารากอนได้ไม่เดือดร้อน ถ้าเขา/เธอ ผู้นั้นตอบว่า เลือกที่จะเดิน ก็ถือว่ามีชุดความคิดที่มั่นคงไม่ขัดแย้ง แต่หากตอบมาว่า จะนั่งรถโดยสาร นั่งรถแท็กซี่ ที่หนักสุดคือ จะขับรถส่วนตัวไป เขา/เธอผู้นั้นกำลังแสดงความไม่คงที่ทางความคิดออกมาอย่างชัดเจน เพราะถ้าจะทำมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เมื่อท่านสามารถเดินจากสามย่าน ไปพารากอนได้โดยไม่กลัวัยจากหนุ่มรถตู้ตรงข้ามโรงเรียนเตรียม ท่านก็ควรเลือกที่จะเดิน เพราะเป็นการกระทำที่ “มากที่สุด” เท่าที่จะทำได้ มากกว่าการนั่งรถเมล์ ที่แม้จะเป็นการลดการใช้พลังงาน แต่ท้ายที่สุดมันก็ยังใช้พลังงานอยู่ดี และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ถ้าเป็นรถเมล์ควันดำปี๋ที่วิ่งไปทางไหนก็สร้างหมอกสร้างควัน โรแมนติกไปทั่วด้วยแล้ว ข้าพเจ้ายังเกรงว่า ถ้าเอาจำนวนคาร์บอกไดออกไซด์ที่ปล่อยจากรถเมล์คันนั้น หารกับจำนวนคนใช้บริการ ตัวเลขคงไม่น้อยไปกว่ามลพิษเฉลี่ยจากรถส่วนบุคคลด้วยซ้ำไป ดังนั้น คำถามข้างต้นนั้น ตอบไม่ง่ายเลย การนำเรื่องศักยาพทางร่างกายหรือทางเศรษฐกิจหรือทางสังคม มาใช้วัดว่าตนจะทำเพื่อลดาวะโลกร้อนได้เท่าใดนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่ายังเป็นแนวคิดที่ยังไม่ครอบคลุมครบถ้วน ทุกแง่ทุกมุมมอง ถ้าเขามีเงินพอที่จะซื้อกระติกน้ำส่วนตัว มันก็มิได้หมายความว่า เขาจะไม่ซื้อน้ำขวดพลาสติก ถ้าเขามีเงินพอที่จะจ้างคนมาาถอดรางวางของ ออกไปจากหลังคารถออฟโร้ดของเขา เพื่อให้รถมีน้ำหนักเบาขึ้น และแรงต้านลมน้อยลง ประหยัดน้ำมัน มันก็มิได้หมายความว่าเขาจะถอดรางนั่นออกไป แม้แต่เรื่องที่ไม่ต้องใช้ศักยาพในด้านใดเลย [...]
Tagged: environment, global warming