ชีวิตคนหนึ่งคนเริ่มจากการเป็นทารก ต้องฝึกเดิน ฝึกพูด แล้วเข้าเรียนตามระบบการศึกษา จบมัธยม ก็สอบเข้ามหาวิทยาลัย จบแล้วก็หางานทำหรือเรียนต่อ หาเงินได้จำนวนหนึ่งก็ต้องซื้อรถ ซื้อบ้าน ถ้าเงินไม่พอก็ไปแต่งงานจะได้ช่วยกันออก มีครอบครัวก็ต้องมีลูก อายุมากก็เข้าวัยเกษียณ ไปอยู่ชนบท ทำไร่ทำสวน เมื่อเข้า 80 ปี 90 ปีก็เริ่มมีโรคนั้นโรคนี้ แล้วตายไปในที่สุด เหมือนคนปีนขึ้นูเขา ที่เมื่อเขาปีนถึงยอดสุดแล้ว หินข้างบนจะหล่นลงมา ส่งเขากลับมาอยู่ข้างล่างใหม่ แล้วเขาก็ปีนขึ้นไปอีก แล้วประสบชะตากรรมเดียวกันอีกซ้ำแล้วซ้ำเล่า คนปีนเขาผู้นี้จึงต้องปีนเขาไปโดยไม่มีที่สิ้นสุด หาจุดมุ่งหมายไม่ได้ หากคิดตามตัวอย่างคนปีนูเขานี้ได้ ก็จะเห็นว่าสารัตถะแห่งชีวิต ตามที่ผู้เขียนเขียนไว้ที่ย่อหน้าแรกนั้น มันช่างไร้เหตุผล กล่าวคือ จะเรียนไปทำไม จะมีครอบครัวไปเพื่ออะไร มีเงินทำไม ไปตายที่ชนบททำไม มันก็ต้องจบลงด้วยความตายอยู่ดี มนุษย์นั้นเมื่อเกิดมา ก็มิได้เกิดมาพร้อมกับสารัตถะเหล่านั้น หากแต่เกิดมากับความว่างเปล่าในจิตใจ สิ่งที่มนุษย์พยายามทำตลอดชีวิต คือการสรรหากระบวนการ ,คุณค่าที่เขาเชื่อถือ แล้วดำเนินรอยตาม สารัตถะแห่งชีวิตจึงเป็นสิ่งที่มนุษย์ประดิษฐ์ขึ้นเองทั้งสิ้น หากคิดได้เช่นนี้แล้ว ก็แสดงว่ามีความเข้าใจ ลัทธิอัตถิาวะนิยม(existentialism) ในระดับขั้นต้น แต่ที่กล่าวทั้งหมดมานั้น ไม่ได้จงใจจะกล่าวถึงลัทธิอัตถิาวะนิยมโดยแท้ แต่กล่าวไว้เพื่อให้ผู้อ่านรู้จักกับงานเขียนของอัลแบรต์ กามูร์(Albert Camus) [...]
Categories: Books,existentialism
Tagged: albert camus, existentialism