“…พวกเราก็มีคนเผือกอยู่ในหมู่เรา พวกเจ้าไม่คิดบ้างหรือว่าที่พวกมันเข้ามาในเผ่าของหมู่เรา เพราะความเข้าใจผิดคิดว่ากำลังพลัดหลงมาสู่ดินแดนที่ทุกๆ คนเหมือนกันมัน” ก่อนรัตติกาลจะดับสูญ (Things Fall Apart), ชินัว อาเชเบ เรื่องราวทุกเรื่องราว ย่อมมีผู้เล่าเรื่อง (narrator) แฝงอยู่เบื้องหลังตัวอักษร ผู้เล่าเรื่องนี้เองที่สวมบทบาทเป็นสิ่งที่ควบคุมอยู่เหนือตัวบทที่กำลังอ่าน แม้ว่าผู้เล่าเรื่องจะมีความสัมพันธ์อย่างแนบแน่นกับตัวเนื้อความ แต่ด้วยความโปร่ง เหนือความคาดหมาย ก็กลับทำให้ผู้อ่านหาองค์ประกอบหลักตัวนี้ไม่เจอ ผู้เล่าเรื่องที่เราคุ้นเคยก็อาจจะแตกต่างกันไป ถ้าเป็นผู้เล่าเรื่องของนวนิยายสมัยใหม่ต่างๆ พวกเขามีทัศนคติที่มองเห็นโลกเละเทะตามที่มันปรากฎแก่คนสมัยใหม่ ณ ปัจจุบัน ถ้าเป็นนวนิยายที่เก่าแก่ขึ้นมาหน่อย เราจะได้เห็นผู้เล่าเรื่องที่พยายามเชื่อมตรรกะเข้ากับพระผู้เป็นเจ้า หรือเทพยดา หรือเรื่องเร้นลับอื่นใด ราวกับว่ามันเป็นเรื่องสมจริงสมจัง ถ้าเป็นนวนิยายเด็ก 3 ขวบ สุ่มเสียงของผู้เล่าเรื่องก็ดูจะน่ารักน่าชังขึ้นทันใด แต่ยังแฝงด้วยเรื่องที่ไม่น่าเป็นไปได้ เช่น สุนัขจิ้งจอก นกกระเรียน พูดได้ เต่าที่มีความมุมานะอุตสาหะ กระต่ายที่ขี้เกียจ แต่มีอยู่สุ่มเสียงหนึ่งที่ตกหายไปในโลกวรรณกรรม นั่นคือเสียงของชาวพื้นเมืองในแอฟริกา สื่อต่างๆ ที่เราเห็น มันฉายาพของชาวเผ่าแอฟริกันว่าเป็นเผ่าพันธุ์ดุร้าย ถ้าพวกเขาปรากฎในหนังเรื่องไหน พวกเขาต้องเป็นเผ่ากินคน หรือทำอะไรเสื่อมเสียน่าหวาดเสียว ไร้จรรยาตามที่มนุษย์ปรกติพึงมีทั่วไป นี่คือสุ่มเสียงที่คนายนอกพยายามพูดถึงชนพื้นเมืองของแอฟริกา เมื่อมีนักเขียนที่เป็นชาวพื้นเมืองของแอฟริกา เกิดลุกขึ้นมาเขียนหนังสือ เพื่อบอกเล่าสาวการณ์ของวัฒนธรรมชนเผ่าตนเองบ้าง ก็ขอให้มั่นใจได้เลยว่าเรากำลังจะได้รู้เรื่องจริง จากคนที่ถูกต้อง [...]
Categories: Books
Tagged: africa, chinua achebe, colonization