ปล. ไม่มีให้กด like หรอ

คุณนพพร ชี้ว่า แม้จะเป็นสัจนิยม และพยายามสะท้อนสังคม แต่วรรณกรรมเหล่านี้ต่างก็อยู่ในกรอบของ convention หรือ สัญนิยม ร่วมกัน และผู้อ่านก็ต้องสำนึกถึงกรอบนั้น เพื่อที่จะอ่านวรรณกรรมนั้นได้ เช่น ตึกระฟ้าในเมืองจะต้องดูหม่นหมองและไม่ได้แสดงถึงความเจริญก้าวหน้า ชนบทที่ตัวละครส่วนมากจากมาก็เป็นความทรงจำที่ผ่องใส รัฐต่างก็กดขี่และเอาเปรียบชาวบ้านชนบท และนอบน้อมต่อผู้มีอำนาจเสมอ(เอ้อ…อันนี้ท่าจะจริง) การที่ผู้อ่านสำนึกอยู่ตลอดเวลาว่า สัญญะเหล่านี้เป็นกรอบของวรรณกรรมประเภทนี้ เหมือนต้องใส่แว่นสามมิติดูหนังสามมิตินั้น ทำให้วรรณกรรมเหล่านี้เรียกความรู้สึกสงสาร เห็นอกเห็นใจ หรือโกรธแค้นได้ เพียงชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น

การที่จะสร้างผลที่กว้างกว่านั้น คุณนพพรชี้ว่า ต้องพยายามเปลี่ยนแปลงกรอบของสัญญะ ที่ครอบอยู่บนวรรณกรรมประเภทนี้

จบครับ ^^